تاکید می کنیم بر این نکته که دانشجو هیچ قداست وِیژه ای ندارد و هر چه هست به خاطر علم و تقواست، وگرنه کیست آن کسی که فقط از دانشجویی پذیرفته شدن در کنکورش را درست انجام داده؟

روز شانزدهم آذر منزل بنده در خیابان ابوریحان، من داشتم تلویزیون نگاه می کردم. بیرون صدا هایی بلند شد. عده به رهبری و امام توهین کردند شعار مرگ دادند؛ خودم شنیدم.

با پلیس درگیر شدند، صورت هایشان را پوشانده بودند.

چرا بعضی ها این قدر دردشان می گیرد از نمایش تصویر پاره کردن عکس امام خمینی در تلویزیون؟ آیا واقعاً این هایی که این کار زشت را انجام دادند، نمی توانند دانشجو باشند؟ و اینکه بالاخره نظام قرار است چه کند؟ یعنی هی بگوییم که آقاجان نبود! چنین اتفاقی عمراً اگر افتاده باشد! این ها خلق الساعه شدند! این ها اصلاً مریخی بودند که آمدند به امام ما توهین کردند!

کجایند آنهایی که راه امام را پتک کرده بودند بر سر بعضی های دیگر بکوبند؟ چرا دفاع نمی کنند؟

آیا همه ی کسانی که در پوست معترضین به انتخابات نقش آفرین شدند؟ دردشان منحصراً این بود که احمدی نژاد را رئیس جمهور قانونی نمی دانستند؟

پس شعار "مرگ بر بسیجی" "مرگ بر ..." از کجا آمد؟

پس تکرار بی چون چرای شعار های پیشنهاد شده از سایت فارسی وزارت خارجه ی رژیم صهیونیستی چه معنی دارد؟ مثل "نه غزه، نه لبنان جانم فدای ایران"

و اینکه موسوی را چگونه هنوز عده ای درون نظام می دانند در حالی که در برابر شعار "استقلال آزادی جمهوری ایرانی" هیچ موضعی نمی گیرد؟

وظیفه ی ما چیست؟

"همه‌ی مجاهدان فلسطين و همه‌ی مؤمنان دنيای اسلام به هر نحو ممكن موظف به دفاع از زنان و كودكان و مردم بی‌دفاع غزه‌اند و هر كس در اين دفاع‌ مشروع و مقدس كشته شود شهيد است و اميد آن خواهد داشت كه در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسول‌الله صلی‌الله‌عليه‌وآله‌ محشور شود."

رهبر معظم انقلاب

"وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد/ارتش دنیا نتواند که جوابم دهد" این شعار برای همه ی ما آشناست. یا شعار "ای رهبر آزاده آماده ایم آماده" حتماً خیلی از ماها این سخن شهید آوینی را هم شنیده ایم که "باید شیپور جنگ نواخته شود تا مرد از نامرد شناخته شود". برایم در هاله ای از ابهام بود که در این شرایط و با توجه به پیامی که آقا داده اند وظیفه ی من چیست؟ بر خود لرزیدم "این هم حکم جهاد" آیا آماده ایم؟ یا مثل خیلی ها شعارمان این است که ای رهبر آماده آزاده ایم آزاده! الحمدا... هنوز یافت می شوند کسانی که اگر بی حالی و رخوت ما شور و حال
آن ها را نگیرد، شعله ی ایمان و غیرت آن ها دشمنان را بسوزاند! خیلی از ماها خوابیم و خواب شبمان را ترجیح می دهیم! ولی باز این هم که نمی شود، وظیفه ی همه ی مردم که این نیست که بیدار باشند! یک عده ای باید باشند که بیدار کنند بقیه را، خیلی ها خواب برایشان سنگین می شود، مخصوصاً حالا که دم دمای صبح ظهور است (خواب در وقت سحر گاه گران می گردد).

دوستم می گفت ای بابا ما را چه به فلسطین؟ مگر ما خودمان کم بدبختی داریم؟ کم فقیر و بیچاره داریم؟ سرمان تو کار خودمان باشد بهتر نیست؟ به او گفتم برادر چه می شد اگر عوض می شد جای ما و آن ها؟ به او گفتم به نظرت عجیب نیست که به همین راحتی همان چیزی را بگوییم که دشمن مسلم ما از ما می خواهد!

البته آن هایی هم که سحر گاه ظهور را درک می کنند آن هایی نیستند که به ضرب و زور ساعت و رفیق و پدر و مادر برای نماز بیدار می شوند تا برای خدا قیام کنند! آن هایی که قدری از مرزهای مادی و معمولی فراتر می روند و ادعای انتظار امام زمان (عج) را دارند، همواره بیدارند و دل به بیدار کردن دیگران نمی بندند! آن ها مجالس عزاداری شان برای امام حسین (ع) همراه با یاد مصائب مظلومان عصر حاضر است و بی تفاوت از کنار کشتار های گسترده ی مردم در باریکه ی غزه نمی گذرند.

روح عزاداری برای امام حسین دفاع از مظلوم است، قیام برای خدا است. همان کاری که خود حضرت انجام دادند در برابر یزید و حکومت فاسد و ظالم او. زیر با ذلت نرفتند! راستی چه خواهد شد که اگر اکنون سیلی نزنیم به گوش اسرائیل جنایتکار؟

دو فردای دیگر هم نوبت خود ماست که تن به ذلت دهیم اگر امروز سکوت کنیم در برابر این ظلم آشکار که چنین وحشیانه بر برادران ما می رود. مگر یادمان رفته خطبه ی معروف جهاد در نهج البلاغه "...به من خبر رسید مردی از لشکر شام به خانه ی زن مسلمان و غیر مسلمان که در پناه حکومت اسلام بوده وارد شده و خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره های آن ها را به غارت برده است در حالی که هیچ وسیله ای برای دفاع جز گریه و التماس کردن نداشته اند. لشکریان شام با غنیمت فراوان رفتند بدون اینکه حتی یک نفر آنان زخمی بردارد و یا قطره ی خونی از او ریخته شود، اگر برای این حادثه تلخ مسلمانی از روی اندوه بمیرد ملامت نخواهد شد و از نظر من شایسته است. شگفتا به خدا سوگند این واقعیت قلب انسان را می میراند و دچار غم و اندوه می کند که شامیان در باطل خود وحدت دارند و شما در حق خود متفرق اید. به شما حمله می کنند و شما حمله نمی کنید؟ با شما جنگ می کنند و شما جنگ نمی کنید، این گونه معصیت خدا می شود و شما رضایت می دهید ..."

الان به طرز وحشیانه ای مردم فلسطین را می کشند و هر انسان دیندار و بی دین دلش به درد می آید و تحمل نمی کند جنایات این دشمنان بشریت را.

محرم امسال با کربلائی دیگر عجین شده است، و باید در کنار روضه ی علی اکبر و علی اصغر که سلام خدا بر آن ها باد روضه ی کودکان و جوانان مظلوم فلسطین را نیز بخوانیم. اگر انصاف داشته باشیم با این همه شهید و زخمی هر روز ِ غزه عاشورا و گوشه گوشه ی ِ آن کربلاست. در واقع هر روزی که مظلومی در آن کشته شود عاشوراست و هرجائی که در آن خونی به ناحق ریخته شود کربلاست.

"حال ای جوان مرد بگو که از کدامین قبیله ای؟" وظیفه ی ما چیست؟ آیا به دعوت حسین زمان لبیک می گوئیم؟ یا می نشینیم؟

آیا حاضریم بریر ها و مسلم های عصر جدید باشیم که در صف اول جهاد افتخار بندگی می یابند؟ یا اینکه ...

"مردم بنده ی دنیا هستند و دین لقلقه ی زبانشان است تا زمانی که ضرری برای زندگی شان ندارد به دنبال آن می روند و آن گاه که ابتلاء فرا می رسد دین داران کم می شوند"

با مشارکت فیروز عبادی

برای همین عین جمله ای را که گفته بودم می نویسم در این جا می آورم

"حق به اسم نیست اگر چیزی وجود داشته باشد اما مخالف حق باشد در جهت تحکیم استکبار و سرمایه داری لیبرال حتی اگر عده ای نام آن را اسلام بگذارند محکوم است"

خوب حالا می رسیم به سخن اصلی

این مارکسیست ها حتی بدون پیشوند نئو یا پسا از یک الگوی پیش روی در فکر و سخن بهره می برند:

۱. با نفی خدا و روح و متافیزیک و غرق عمدی در مادیگری اجازه ی هر گونه شناخت و نتیجه گیری بر اساس گزاره های الهی را از خود می گیرند.

۲. کار فوق را در مورد اخلاق هم انجام می دهند.

۳.با قطع ارتباط تاریخی با گذشته نمی گذارند بشود نتیجه ی درستی از تاریخ گرفت.

۴. آن ها به شدت انسان را فرزند زمان می کنند و ارزش در این چارچوب رنگ می بازد.

۵. آن ها از پاسخ به این سوال که اگر خدا و گزاره های الهی نباشند آنگاه دفاع از محرومین دقیقاْ چرا و به چه علت اهمیت دارد عاجزند.

۶. در نهایت آن ها انسان هایی هستند که خود را جوینده ی حق می دانند ولی خدا را از معادلات خارج می کنند لذا هیچ گاه حق را نمی یابند.

-----------------------------------------

پ. ن. از عدم بکار گیری علائم انشائی عذر می خواهم

خوب شد گفتم، اولین نظر پرسوال را محمد حسین بادامچی می گذارد:

تفکر بسیجی همون تفکر هیئتیه؟
البته یه کمی فرق داره.
منظور تفکر ایده آل بسیجیه یا تفکر حاکم فعلی؟
انتقادیه مقاله یا تبیینی؟
زودتر بذارش ببینیم چی میگی

بهتر است بدانیم ابتدا می خواهم در مورد تفکر سیستمی سخن بگویم و سپس به سراغ تفکر بسیجی بروم. باید بپرسم جناب آقای بادامچی آیا نظر شما این است تفکر بسیجی حالت ایده‌آلی دارد؟ نظر بنده این است که این درست نیست که ما اشتباه تمام مکاتب بشری ِ پیش از این را مرتکب شویم و مدینه‌ی فاضله را جایی بدانیم که تفکر مورد نظر ما با پسوند ایده‌آل اجرا می‌شود. اشتباهی که نئومارکسیست‌ها نیز هنوز مرتکب می‌شوند. اسلام یک آئین الهی است ولی در دنیا که انسان به مقام جانشینی خداوند می رسد مخیر است که چه کند. این مقدمه را گفتم تا به جواب سوال شما اشاره کنم. تفکر ایده‌آل بسیجی به زعم من هنوز کاملا شناخته‌شده نیست. تفکر بسیجی حاکم نیز یک تعبیر مبهم است. چون در جاهای مختلف به اسم این تفکر فعالیت های متعددی اجرا شده‌اند و می‌شوند که از جهت ساختاری با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. ما قصد داریم که در مورد تفکر بسیجی و تفکر سیستمی سخن بگوییم بدون این‌که به صورت وسواسی در معانی آن‌ها تعمق کنیم. چرا که چنین تعمقی آفاتی نیز خواهد داشت.

چندی است که فکر می کنم چرا طبقه بندی جدیدی از اساتید، دانشکده ها و دانش گاه ها باب شده است. طبقه بندی که با کلید واژه هایی چون سگ و شتک، گلاب و شاخ و حتی هلو از دسته های دیگر طبقه بندی متمایز می شود. گرفتن نمره و مدرک به پارامتری مهم در انتخاب دروس مبدل شده است. تمام تلاش و اضطراب برای گرفتن درس با استادی است که بهتر نمره می دهد و کمتر کار می کشد. دراین میان البته نباید ازاین حقیقت فاصه بگیریم که استادانی که دانش جویان به خاطر یاد گیری دروس با آن ها درس می گیرند وجود دارند و حتی تعدادشان هم کم نیست. اما واقعیت این است که اینان در براندازی روح حاکمیت خرافی نمره و راحت طلبی تاثیر چندانی ندارند.

رویکرد دانشجویان در دروس عمومی ـ یعنی زبان انگلیسی، ادبیات و معارف ـ حتی از این هم تاسف بار تر است. در تمام طول ترم خیلی از دانشجویان حتی کتاب درس را تهیه نمی کنند و با تکیه بر توانایی و حافظه ی شب امتحان، آسان بودن امتحان و به صورت کاملا بدیهی تقلب که البته به کرات اتفاق می افتد، همت به اضافه کردن معدل ترم خود می گمارند. فراهم کردن تحقیق با کپی برداری مستقیم از مطالب در اینتر نت ـ با توجه به توسعه و گسترش پایگاه های فارسی زبان ـ یکی دیگر از روش های نمره افزایی در این دروس است. تلاش بسیاری از دانش جویان بر این است که تا جای ممکن کلاس درس را بپیچانند ولی اثری از غیبت آن ها در لیست استاد نباشد. در هر حال با توجه به مقدمات پیش گفته، گویی یاد گیری این دروس در خوش بینانه ترین حالت آخرین و بی اهمیت ترین هدف از گرفتن این دروس است.

در دروس مهندسی نیز دانش جویان تلاش می کنند بعضی درس ها را یاد بگیرند و بعضی های دیگر را با روش های ذکر شده دور بزنند. زیرا می دانند معدل مقطع کارشناسی به طرز خنده داری در آزمون ورودی کارشناسی ارشد موثر است. این در حالی اتفاق می افتد که ما در مهندسی بسیار عقب تر از آنچه باید باشیم هستیم. نفت را می فروشیم تا دانشجوی مهندسی تربیت کنیم و حالا این دانشجو که چهار کلام خوانده شده مرجع ذی صلاح برای تعیین این که چه به دردش می خورد و چه به کارش نمی آید؛ عجب ضرری داریم می کنیم!

باید توجه داشت که مستقل از این که منشا این نا بسامانی کجاست در حوزه های متعدد تحصیلی از جمله ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان و پیش دانشگاهی دیده می شود و تسری آن مشهود است. در آموزش و پرورش که روند خصوصی سازی و تاسیس مدارس غیر دولتی بسیار پر دامنه پی گیری شده است. نمره ی مجانی و هدیه ای دادن و حتی آزاد گذاشتن دانش آموزان در تقلب از رسوماتی است که رنگ جدی تری گرفته اند. مشکل اخیر البته در دانش گاه نیز مثل سه مقطع دیگر جدی است.

در این میان خیانت استادان و دبیران هر چند بسیار پر رنگ و روشن تر از روز است لیکن دلیل پر مایگی روز افزون آن استقبال جدی دانش آموزان، دانش جویان و آحاد مردم است. عدم وجود نظارت صحیح بر آموزش و پرورش و آموزش عالی یکی از دلایلی است که اعلام می کند به این زودی ها شاهد ریشه کن شدن این مشکل نخواهیم بود. نظارتی که ماموران آن از جنس استادان و یا دبیران حقوق بگیر و شناخته شده باشند مطلوب نیست، زیرا آن ها از بیم سوء شهرت در میان جامعه ی استادان، دبیران و دانش آموزان و دانش جویان قادر نخواهند بود از پس وظایف خود بر آیند. البته موانعی دیگری چون اعمال نفوذ، سنتی و چاله میدانی بودن فضای آموزشی و تقلب نیز موثر اند تا نتیجه ی نظارت بسیار کم مایه باشد.

باید دقت کنیم که ارزش ها خیلی وقت است که دیگر درونی نیستند. هدف غایی از تمام این فعالیت های نا مطلوب رسیدن به پول و مقام است. در شکل و رونق دانش گاه های هاوایی و مثل آن چنین عاملی بسیار موثر بوده است. استادان شتک و گلابی خوش اخلاق و با سواد اما استادان دقیق و منضبط بد اخلاق و بی سواد معرفی می شوند.

تقویت نظارت، آسان شدن قوانین بر کناری، توبیخ و انتقال اساتید، هم آهنگ سازی امتحانات، نظارت تصادفی و مخفی توسط هیئت های صالح، بازرسی از امتحانات و سوالات و در صورت لزوم ارائه ی سوالات جدید برای امتحان ها، بر گزاری امتحان های مجدد و ... می توانند به کاهش این پدیده های نا مطلوب کمک کنند.

ولی اگر خوب بنگریم اینجا نیز پر رنگ کردن ارزش ها و بیدار کردن فضای دانشجویی بازیگر نقش اصلی در باز گردانیدن اخلاق تعلیم و تعلم است. باید توجه داشت که دانش جویان امروز استادان و عالمان فردا هستند؛ "عالم اگر فاسد شود، عالم را فاسد می کند".

"هیچ کس مقدس نیست" عنوان ِ یکی از مطالب ِ موهن ِ نشریات ِ دانشجویی ِ چند گانه ی ِ دانشگاه ِ پلی تکنیک ِ تهران است که در اردی بهشت 86 منتشر شد. هر چند بعد از آن این نشریات و مدیران آن ها آماج خشم عده ی کثیری از دانشجویان و مورد پیگرد قانونی قوه ی قضاییه ی جمهوری اسلامی ایران قرار گرفتند اما خاطره ی تلخ آن حرمت شکنی ها هیچ گاه از یاد ها نخواهد رفت.

چه اتفاقی افتاد؟ که عده ای به خود جرئت دادند حریم مقدس امامت و ولایت را مورد بی احترامی قرار دهند. در همان زمان های اول مستقل از برخی شایعات و گمانه زنی ها مشخص بود این کار یک نوع خود کشی سیاسی و در واقع نتیجه ی غرور بی منطق عده ای دانشجو است - لازم به توضیح است هر چند دانشجویان یاغی و لات های پلی تکنیک خیلی ها شان دانشجو نیستند اما در عرف دانشجویان معمولی و تحت تاثیر جو رسانه های شیپور چی موجود دانشجو نامیده می شوند – می شود پرسید این غرور از کجا نشات می گیرد؟

غرور، عوامل متعددی می تواند داشته باشد. مثلا می شود کسی کار خوبی انجام دهد و در اثر آن مغرور شود اما این - چنان که گفته خواهد شد – دور از بحث ماست. در این جا، غرور، زاده ی تحسین بی خودی است البته انگار فقط در این جا این طور است. در کشورمان دانشجو را تا واپسین ظرفیتش باد می کنند! حتی برای او اولویتی معکوس تعریف می کنند و یاد گیری علم و فن آوری را – که اصلی ترین هدف تحصیل است – در رده ی آخر قرار می دهند. و بعد بوووووم که البته صدای این بوووووم ها را خیلی شنیده ایم.

جمعیت دانشجو در کشور ما به شدت رو به تزاید است و این از کیفیت جامعه ی دانشجویان خواهد کاست. حالا این حسنی [دانشجو] که از هزار راه عجیب و غریب، جمعه ای به مکتب آمده است سر در گم است و چون از اول منش علمی نداشته است و یا این که داشته و بعدا آن را از دست می دهد، و یا اصلا منش علمی به دست نمی آورد، مانند یک گلوله ی ِ انرژی ِ سر در گم است. حالا تصور کنید همین دانشجو را می کنند مسئول همه چیز؛ مسئول آزادی، مسئول دموکراسی، مسئول حقوق زنان و ... در حالی که دانشی ندارد. فلسفه را از دنیای سوفی به او یاد می دهند و ادبیات را از توهمات فانتزی و شهوانی آمریکای جنوبی به او می آموزند، چیزهایی که بعدا آن ها را عرفان و معرفت خواهد یافت و با ایمان و شناخت الهی اشتباه خواهد گرفت! در مورد دین هم داستان های توهین آمیز کتاب دنیای تئو را به خوردش می دهند. ذهن او را پر از رباله می کنند و کم کم مقدمات برای بوووووم آماده می شود.

برای دانشجو ها یک تقدس پوشالی درست می کنند - و همین طور برای استاد ها – و آن ها را ناجی می خوانند. شاید از این جا است که "منی چون بپیوست با کردگار شکست اندر آورد و برگشت کار" شاید از این جاست که عده پیدا شوند و بخواهند همه چیز را قداست زدایی کنند در حالی که خود، قداستی دروغین دارند!

دانشجویی که از آن صحبت کردیم هیچ شباهتی به جوان علمی یک جامعه ی متعالی اسلامی ندارد در حالی که ده ها برابر آن مغرور شده است! روز 16 آذر روز این ها نیست. روز سه قطره خون است. روز جوانان آرام و آرمان گرایی است که با چشمانی باز نظر به تکالیف و توانایی های خود دارند. در برابر ظلم می ایستند و برای دفاع از مظلوم رنج می برند. اینان از رنجی که می برند یقینا روزی به گنجی نایل خواهند شد.

برای این حرف های تلخ در روز بزرگ داشت مقامت مرا ببخش! دانشجوی سخت کوش و امیدوار هم وطن، روزت مبارک!

    این روز ها دم از تخصص زدن مد روز شده، برای مدیران و مقامات کمی تا قسمتی متعهد این باب شده که کمی هم دم از تعهد بزنند تا قضیه بالانس شود. ولی به نظرم کلا در فضای مبهمی که بیش تر از بخار پر است - چیزی در حد همان سونای خودمان - سوت می زنند و این مدلول آن است که در کار و مدیریت مد پرست هستند. مد در واقع چیزی است که آن ها را تا واپسین مرز های لذت ارضا می کند و این مد بیش تر تابع فضای مصرفی و سرمایه داری جامعه است بعلاوه ی تحمیل همکاران مدیری که پیش از این مدیران تازه به مدیریت رسیده، ردای بلند مدیریت را بر تن کرده اند و کلاس مدیریت ایرانی را افتتاح نموده اند.

    جایز نیست بیش از این کلی حرف بزنیم. با مثال هایی ادامه می دهیم. چند هفته پیش که هم سفر دو نفر از نمایندگان مجلس بودم - که البته نامی از آن ها نمی برم و برای جلو گیری از ایجاد هر گونه راهنما و قرینه مبدا و مقصد را نیز نمی گویم - آقای اولی ساعتش را جا گذاشته بود می گفت ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار تومان می ارزیده، می گفت که تازه به نمایندگی مجلس رسیده و پزشکی مجرب است و سرمایه های چنین و چنان و مزارع گسترده دارد می گفت که با شیر خشک مای بوی و سبوس برنج غاز های هفت کیلویی پرورش می دهد و بسیار مشهور است. می گفت که برای فرهنگ و گردشگری اهمیت زیادی قائل است و کمیسیون .... را تاسیس کرده و به کمیسیون ... نقد های زیادی دارد. می گفت از توهماتی که نسبت به گذشته داشت و بیشتر توهمش در این بود که این گذشته باید مفت و مجانی سود رسان حالای ما باشد. می گفت حرف هایی در مورد زائران خانه ی خدا که " ما نباید کسانی را که نماینده ی فرهنگ ما نیستند بفرستیم یک مشت پیر و گدا را" ، بسیار گستاخ بود. باید کسی باشد که به این ها بگوید که شما که سوار بر اسب سرمایه از دیوار کوتاه خانه ی ملت به آن سو پریده اید تحت کدام چارچوب چنین صلاحیتی پیدا کرده اید که تبیین گر فرهنگ ما باشید! سعی کرده بود که ریشی داشته باشد و مشخصاتی شبیه بقیه نماینده ها....

    برسیم به نماینده ی دوم، یک سره داشت پای موبایل قال می کرد. هی می گفت این هواپیما چرا نمی پره؟ بلیط پرواز بعدی را در جیب داشت - حالا فکر می کنم چرا همیشه در هواپیما ها جا هست ولی بلیط پیدا نمی شود - گفت ماشین دیگری بیاید دنبالش برود آن یکی هواپیما را سوار شود، ماشین آمد، مهماندار گفت البته مشکل هواپیمای خودمون حل شده، گفت به ماشین بگویید برود. این جاست که معنی وی آی پی فهمیده می شود. هواپیما پرید. حالا آقای دوم دفتر چه ای را به آقای اول نشان می داد، انگار آلبوم عکس خودش بود، مختصری از فعالیت های .... نماینده ی مردم ... تمام رنگی. یک تیم تبلیغاتی ۲۴ ساعته در استخدام آقا هستند - حالا معلوم می شود چرا توی کارای طراحی و حمالی دیجیتال مدرن پول هست - آقای اول گفت من هم باید یکی از این ها ردیف کنم...

    آقای اول منزلی در بهترین جای مرکز استان داشت، می رفت آن جا - گور پدر حوزه ی انتخابیه - آقای اولی یک آدم فرهیخته و با کلاس بود...

    آقای دومی یک فرهنگی زحمت کش بود

    ما حتما در مرحله ی بعدی انتخابات به این دو نفر رای می دهیم

    کات